Zieleń przy obiektach sakralnych
Obiektom sakralnym często towarzyszą tereny zieleni urządzonej, wywodzące się z tradycji cmentarzy przykościelnych lub ogrodów klasztornych. Stanowią one strefę pośrednią pomiędzy sacrum świątyni a profanum otaczającej zabudowy. Choć ich funkcja na przestrzeni dziejów ulegała zmianom, niezmienna pozostała ich rola w krajobrazie miejscowości – jako zielonej oprawy dominanty przestrzennej, którą stanowi świątynia. Zieleń towarzysząca obiektom sakralnym jest zatem istotnym elementem krajobrazu, zwłaszcza na terenach wiejskich.
W niewielkich miejscowościach przestrzenie te pełnią często również funkcję publiczną, stanowiąc miejsce spotkań i codziennego użytkowania przez mieszkańców. Z tego względu ich zagospodarowanie powinno być starannie przemyślane, z poszanowaniem uwarunkowań historycznych i kulturowych. Należy przy tym uwzględnić fakt, że na wielu z tych terenów znajdują się obecne lub dawne cmentarze, co wymaga szczególnej wrażliwości projektowej.